Bio

Annemarie werd geboren in stuitligging op derde paasdag 1973 onder het teken van de stier. Zij maakt deel uit van een drieling uit twee zusters en werd geboren in een landbouwersfamilie uit het Peelgebied.

Voor haar eerste dichtbundel Vuurdoorn me kreeg Annemarie Estor de Herman de Coninckprijs voor het beste debuut 2011; het lange gedicht De oksels van de bok werd bekroond met de Herman de Coninckprijs voor de beste dichtbundel 2013. De dichtbundel Dit is geen theater meer werd genomineerd voor de Pernathprijs 2015. Niemandslandnacht werd niet alleen genomineerd voor de LangZullenWeLezen-trofee 2018 maar ook voor de Paul Snoekprijs 2019, en won de Jan Campert-prijs 2018.

Zij studeerde Cultuur- en Wetenschapsstudies aan de Universiteit Maastricht, was fellow aan de International School for Theory in the Humanities te Santiago de Compostela en doctoreerde in 2004 aan de Letterenfaculteit van de Universiteit Leiden, waarna zij naar Antwerpen verhuisde, waar zij woont en werkt als dichter en als freelancer op het gebied van taal, tekst en literatuur (zie De zinnenwinkel). Geregeld is Annemarie ook niet te vinden in Aragon, Spanje, waar zij een amandelboomgaard heeft en off the grid woont, in een plukkershut.

Annemarie illustreert haar literaire werk (online expo hier te vinden) en schrijft essays. Zij cureert in 2020 de woordbeeldrubriek voor Poëziekrant en is sinds 2010 redactielid bij het cultureel maatschappelijk tijdschrift Streven Vrijplaats. Zij is lid van de Time Stealing Society (met Elmar Schenkel, Nicholas Tresilian en Frederick Turner). 

AND IN ENGLISH:

On the third day of Easter 1973, Annemarie Estor was born in a breech delivery under the sign of Taurus as one of triplets shared between two sisters.

After graduating in Arts and Sciences from Maastricht University, Annemarie went on as a junior teacher and researcher at Leiden University, where she got her PhD in the Humanities. In July 1999 she was a fellow at the International School for Theory in the Humanities in Santiago de Compostela. After receiving her doctorate in 2004, she moved to Antwerp, Belgium, where she still lives and works. Now and then Annemarie can be ‘not found’ in Aragon, Spain, where she owns an almond orchard and lives in an off the grid harvesting hut.

Annemarie’s first book of poetry, Firethorn Me, was awarded the Herman de Coninck Debut Prize 2011; for her second, The Armpits of the Buck, she received the Herman de Coninck Prize for the Best Volume of Poetry 2013. Her third, This Is No Theatre Any More, was nominated for the Pernath Prize 2015 and, for her fourth, No Man’s Land Night, she received the Jan Campert Prize as well as two nominations: for the Paul Snoek Prize and the Long Shall We Read Award.

Annemarie is a member of the somewhat arcane Time Stealing Society (along with Elmar Schenkel, Nicholas Tresilian and Frederick Turner). She is also a visual artist (you can visit her online exhibition here). In 2020 she is curating the visual poetry section of Poëziekrant. Since 2010 she has been a member of the editorial board of Streven, one of the oldest cultural magazines in the Low Countries.

CLICK HERE FOR MORE INFO AND TRANSLATED EXCERPTS